Archives for posts with tag: χρώματα

Και επίσημα στην άνοιξη πια που έρχεται με τα βαθιά της ροζ, τα εντυπωσιακά φούξια και τις χρωματικές της αντιθέσεις έτσι όπως τα προβάλλει και τα ενισχύει η υπέρυθρη φωτογραφία

texas

Photograph: Andrew Hefter/Flickr/Getty Images

california

Photograph: Dale O’Dell/Alamy

romania

Photograph: Florin Mihai/Alamy

blossoms

hotograph: Twenty20/Corbis

liverpool

Photograph: William Lee/Alamy

usa

Photograph: Dale O’Dell/Alamy

Από το εξαιρετικό άρθρο του Guardian.

Advertisements

Κάνετε ένα τεστ στον εαυτό σας: απλά φορέστε ένα κατακόκκινο φόρεμα ή ένα κατακόκκινο κραγιόν και δείτε αν και κατά πόσο θα αλλάξει η διάθεσή σας. Κατά πόσο κάθε χρώμα επηρεάζει τη διάθεσή μας ή και κατά πόσο τα χρώματα που βλέπουμε και επιλέγουμε αλλάζουν τη διάθεσή μας;

Δεν χωράει αμφιβολία ότι χρώματα και συναισθήματα είναι άρρητα συνδεδεμένα μεταξύ τους, συγκεκριμένα χρώματα μάς γεννούν συγκεκριμένα συναισθήματα. . Για πολλούς λόγους: κοινωνικούς, πολιτισμικούς, προσωπικούς. Το κόκκινο, παραδείγματος χάριν, πάντα θα ανάβει πάθη και τα αίματα, καθώς έχει παρατηρηθεί ότι όταν το κοιτάζουμε επίμονα, αυξάνει τους ρυθμούς της καρδιάς. Και ο λόγος ιστορικός (και όχι μόνο). Μας γυρνά στην εποχή των σπηλαίων, τότε που η φωτιά σήμαινε κίνδυνο. Τα πυροσβεστικά οχήματα, τα ασθενοφόρα έχουν και αυτά κόκκινο χρώμα. Το μυαλό μας κάνει διαφόρων ειδών συνδέσεις, συνδέει νοητικά και υποσυνείδητα, χρώματα με καταστάσεις, χρώματα με τα συναισθήματα που γεννούν οι καταστάσεις.

Βέβαια, το κόκκινο χρώμα είναι αρκετά περίπλοκο.Οι διαφορετικοί χρωματικοί τονισμοί του δημιουργούν άλλη διάθεση, άλλο κλίμα και άλλη ατμόσφαιρα. Δεν έχει το ίδιο αντίκτυπο ένα ανοικτό προς το ροζ κόκκινο με ένα βαθύ κόκκινο Βουργουνδίας. Συνδέουμε το κόκκινο με το πάθος, ίσως διότι εμείς οι ίδιοι κοκκινίζουμε σε μια ενδιαφέρουσα και κάπως sexy παρατήρηση.

Από την άλλη, όταν έχουμε ανάγκη να ηρεμήσουμε απο μια αγχώδη μέρα, καταφεύγουμε στο μπλε. Σε αντίθεση με το κόκκινο το μπλε ‘ρίχνει’ την πίεση στο αίμα, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι μας ρίχνει και στην μαύρη κατάθλιψη. Το μπλε μεταδίδει γαλήνη και ηρεμία, ίσως διότι υπάρχει γύρω μας, στο περιβάλλον μας, στον ουρανό και τη θάλασσα, και αυτό μας ηρεμεί και μας χαλαρώνει.

Όπως και το πράσινο, που το έχουμε τόσο συνδέσει με τη φύση και το περιβάλλον. Συχνά συμβολίζει μια νέα αρχή, την αναγέννηση. Και του πράσινου οι αποχρώσεις μπορούν να μας γεννούν πιο ανάλαφρα συναισθήματα με το ανοικτό πράσινο και πιο περίπλοκα με το σκούρο κιπαρισσί, αλλά μένουμε πάντα γειωμένοι με τη γη.

Το κίτρινο, από την άλλη, έχει τόσο θετικές όσο και αρνητικές συμπαραδηλώσεις, από το χρώμα του ήλιου, που γεμίζει χαρά και αισιοδοξία μέχρι το θαμπό κίτρινο ενός χλωμού προσώπου. Έτσι ανάλογα την απόχρωσή του μπορεί να μας γεννήσει διαφορετικά συναισθήματα.

Το πορτοκαλί πάλι παντρεύει την σπιρτάδα του ζωηρού κίτρινου με το βάθος του κόκκινου. Είναι ένα οικείο και ζωντανό χρώμα, που μας δίνει ενθουσιασμό και κρύβει δημιουργική διάθεση. Είναι μάλλον το υποκατάστατο του κόκκινου, όταν δεν αισθανόμαστε πολύ άνετα με αυτό. Το μωβ, το χρώμα της μεγαλοπρέπειας ή της πολυτέλειας, ίσως και του πένθους, δεν είναι τυχαίο που το χρησιμοποιεί και η Εκκλησία.

Τέλος το μαύρο. Το απόλυτο χρώμα ή, σύμφωνα με τους φυσικούς, η απουσία χρώματος. Ξεπερνώντας τα ταμπού, είναι το χρώμα της κομψότητας και του στυλ, το χρώμα που μας βγάζει από τη δύσκολη θέση, το χρώμα που μπορεί να κρύψει και μερικά περιττά κιλά.

Υπάρχει, από ότι φαίνεται, ένα χρώμα για κάθε διάθεση, αλλά ευτυχώς πολλές διαφορετικές αποχρώσεις για τον καθένα μας ξεχωριστά.


Ναι και όμως συμβαίνει. Όλο και περισσότερες γυναίκες ξεθάβουν την παλιά ραπτομηχανή της γιαγιάς τους και είναι αποφασισμένες να πιάσουν βελόνα και κλωστή. Φαίνεται αυτή η νέα τάση για επιστροφή στα χειροποίητα ρούχα να είναι κάτι παραπάνω από αίτιο της οικονομικής κρίσης, ξεπροβάλλει μάλλον περισσότερο ως ανάγκη να δημιουργήσουμε τη δική μας μόδα, τα ρούχα και αξεσουάρ, δηλαδή, που δεν μπορούμε να βρούμε έτσι όπως ακριβώς τα θέλουμε στα καταστήματα.

Είναι ένας τρόπος να πειραματιστούμε με τα υλικά, να μπερδέψουμε χρώματα και υφές και, ίσως, να επιστρέψουμε σε μια εργασία χειρωνακτική, μακριά από υπολογιστές και κινητά. Κάτι που θα δημιουργήσουμε εμείς με τα ίδια μας τα χέρια. Και αυτό φαίνεται να είναι κάτι παραπάνω από μόδα. Πώς το έκαναν άλλωστε τόσες γενιές πριν από εμας;


Μες στο μουσείο, μες στο μουσείο
μια μέρα μπήκα με φόρα κι εγώ.
Μη με τραβάτε, μη μου κολλάτε
απ` το μουσείο δε θέλω να βγω.

Αν θέλετε και τα δικά σας παιδιά να τραγουδάνε τους παραπάνω στίχους από τη Λιλιπούπολη, δεν έχετε παρά να τους χαρίσετε μια δημιουργική εμπειρία στο μουσείο που θα τους μείνει αξέχαστη. Αυτή την Κυριακή 13/02, το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης διοργανώνει ένα δημιουργικό παιχνίδι με μπογιές και χρώματα, όπου η ζωγραφική γίνεται αφορμή για πειραματισμό, γνώση και διασκέδαση.

Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης (Νεοφύτου Δούκα 4), ώρα 11:00-12.30.

%d bloggers like this: