Archives for posts with tag: κίνηση

Εκεί που ο χορός συναντάει την τεχνολογία και εκεί που η τεχνολογία συναντά την κίνηση και αποκτά συναίσθημα. Αυτό το σημείο που συναντιούνται ονομάζεται Pixel και είναι η νέα δουλειά των Adrien M / Claire B, μιας ομάδας χορού από την Γαλλία που πειραματίζεται πολλά χρόνια με την ψηφιακή τεχνολογία και το χορό και δίνει νέες διαστάσεις σε αυτό που ονομάζουμε ψηφιακή παράσταση.

Χορευτές σκαρφαλώνουν σε ψηφιακά τοπία, περνούν μέσα από τρισδιάστατα εικονικά δακτυλίδια, προστατεύονται με την ομπρέλα τους από την βροχή χιλιάδων pixels σε ένα κόσμο όπου το αληθινό με το ψηφιακό μπερδεύονται γλυκά…

Απλά συγκλονιστικό!!!

Ανυπομονούμε να τους δούμε και από κοντά!

Advertisements

Πώς αποτυπώνεται η κίνηση; Και πώς αναδεικνύεται η ουσία του χορού με την τέχνη της φωτογραφίας;

Αυτή ήταν η σκέψη της φωτογράφου Ingrid Bugge που πέρασε σχεδόν δύο χρόνια με το Βασιλικό Μπαλέτο της Δανίας για να συλλάβει την κίνηση και να συμπυκνώσει στιγμές από παραστάσεις μπαλέτου σε μια φωτογραφία.

Χρησιμοποιώντας διαφορετικές ψηφιακές τεχνικές, καταφέρνει στην φωτογραφική της σειρά με τίτλο The Essence of Dance να αναδείξει τόσο τις ακολουθίες του χορού όσο και τη μαγευτική ψευδαίσθηση του βάθους της σκηνής.

romeo

8_finalballerinaerfn_72dpi

7_romeo-og-julie-omfavnelsefn_72dpi

31_img_0163_bog_2_fn_72dpi4_skitse5-fn_72dpi  40_img_1504b_fn_72dpi ballettensIndreRum10


Πώς θα σας φαινόταν μια μπλούζα που θα σας βοήθαγε να κρατάτε ίσιο τον κορμό και την πλάτη σας και να μην είστε συνέχεια σκυμμένοι όπως τώρα μπροστά από τον υπολογιστή σας; Επιστημονική φαντασία; Κι όμως μια τέτοια μπλούζα υπάρχει και υπόσχεται να μας βοηθήσει να διορθώσουμε τη στάση του σώματός μας και να αισθανθούμε πιο δυνατοί.

Η νέα σειρά ρούχων IntellSkin, σχεδιασμένη από τον αθλίατρο Dr. Tim Brown, βελτιώνει τον τρόπο με τον οποίο κινούμαστε, συμβάλλει στην ευθυγράμμιση της σπονδυλικής μας στήλης και διορθώνει μυικές ανισορροπίες που ευθύνονται για πολλούς τραυματισμούς, χρόνιο πόνο ή και τη λάθος στάση του σώματός μας. Πώς γίνεται αυτό;

Οι μπλούζες της σειράς αποτελούνται από 5 ξεχωριστές ζώνες, (βλ. φωτογραφία). Η πρώτη ζώνη (νο.1) ανοίγει και χαλαρώνει τους μύες του στήθους, ενώ η δεύτερη (νο.2) κινητοποιεί τους μύες της πλάτης και “γλιστράει” τις ωμοπλάτες προς τα κάτω, στη φυσική τους θέση, ενώ ο κορμός αποκτάει μια σωστή στάση. Η τρίτη κάθετη ζώνη (νο.3) βοηθάει στην ευθυγράμμιση της σπονδυλικής στήλης, κρατώντας τους μύες μακρείς και τεντωμένους. Η τέταρτη ζώνη (νο.4) δίνει επιπλέον στήριξη στον κορμό μας, κινητοποιώντας κοιλιακούς και γλουτούς, ενώ η πέμπτη (νο.5) επιτρέπει την ελευθερία των κινήσεων και προσφέρει μυϊκή στήριξη.

Τώρα κατά πόσο είναι ευεργετικές οι ιδιότητες των ρούχων αυτών δε γνωρίζουμε, μιας και δεν τις έχουμε δοκιμάσει, αλλά ακούγονται αρκετά δελεαστικές, παρά τις λιγάκι τσιμπημένες τους τιμές.


Όλο και περισσότερες παραστάσεις βγάζουν κυριολεκτικά τους χορευτές έξω από τα ρούχα τους και εμφανίζουν το ανθρώπινο σώμα γυμνό πάνω στη σκηνή. Όσο εξοικειωμένος και αν είναι ο χορευτής με το σώμα του, είναι πολύ διαφορετικό να είσαι γυμνός μέσα σε μια σάουνα από ότι πάνω στη σκηνή.

Μπορεί οι χορογράφοι να έχουν ισχυρά κίνητρα – πολιτικής, αισθητικής ή ψυχολογικής φύσης – για να εμφανίζουν γυμνό πάνω στη σκηνή, αλλά δεν παύει να ισχύει ότι για μερικούς ανθρώπους και θεατές αυτό που είναι εκφραστικό και όμορφο για κάποιους άλλους είναι αποκρουστικό και ντροπιαστικό.

Un Peu de Tendresse Bordel de Merde! , Φωτογραφία: Dave St-Pierre, Πηγή: Guardian

Πάντοτε το γυμνό στη σκηνή προκαλούσε. Ήδη από το 1725 όταν η μπαλαρίνα Marie Camargo κόντυνε τις φούστες της ως τον αστράγαλο για να αποκτήσει μεγαλύτερη ελευθερία στην κίνηση, πολλοί πηγαίναν στην Όπερα του Παρισιού όχι μόνο για να θαυμάσουν τη χορευτική της δεινότητα, αλλά και να πάρουν μία ματιά από τη γάμπα και το πόδι της.

Όταν η Ισιδώρα Ντάνκαν γύρω στο 1900 άφηνε πίσω της τους κορσέδες, χόρευε ξυπόλυτη και, ίσως, άφηνε να φανεί το γυμνό της στήθος κάτω από τις τουνίκ της, το έκανε για να αφήσει ελεύθερο το σώμα της και να εξυμνήσει το ανθρώπινο πνεύμα, και όχι για να προκαλέσει.

Πολλά, βέβαια, έχουν αλλάξει από τότε, η ελευθερία της έκφρασης το ’60 και η ανάγκη για πρόκληση τη δεκαετία του ’70 έφεραν νέα δεδομένα στη σκηνή. Σήμερα, άλλοι μιλάνε για μια ωμή φυσική οικειότητα μεταξύ χορευτή και κοινού, άλλη για ηδονοβλεπτική διάθεση του θεατή, άλλοι για πραγματική καλλιτεχνική ανάγκη έκφρασης. Ό, τι κι αν ισχύει από τα παραπάνω, εκείνο που είναι απαραίτητο είναι ο καλός φωτισμός.


Το Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης (ΜIT) έχει αυτό το μήνα τα γενέθλιά του και κλείνει 150 χρόνια διαρκούς αναζήτησης νέων καινοτόμων ιδεών για την επιστήμη, την τεχνολογία, τις κοινωνικές επιστήμες και την τέχνη. Μια τέτοια ιδέα είναι είναι η περφόρμανς Dancing Atoms, που είναι το αποτέλεσμα της συνεργασίας του διάσημου χορευτή Roberto Bolle με μια ομάδα ερευνητών του ΜIT.

Χρησιμοποιώντας ένα τρισδιάστατο σαρωτή, το σώμα του Βolle σκαναρίστηκε και  “έγινε ψηφιακό“, δίνοντας τη δυνατότητα στους ερευνητές να μπορούν να το χειρίζονται μέσω ηλεκτρονικού υπολογιστή κατά βούληση. Στη συνέχεια, ο Roberto Bolle χόρεψε με μια μαύρη φόρμα, στην οποία ήταν ενσωματωμένοι 42 αισθητήρες σε σημεία, όπως οι αρθρώσεις του, ενώ κάμερες κινηματογραφούσαν κάθε του κίνηση. Το αποτέλεσματα ήταν να δημιουργηθεί ένα “ψηφιακό ομοίωμα” του χορευτή, που μπορεί να παρουσιαστεί με ποικίλες μορφές, τρισδιάστατα και σε υψηλή ανάλυση, όπως φαίνεται και στο παρακάτω βίντεο:


Αν ζούσε σήμερα, θα έκλεινε τα 117 χρόνια ζωής. Ο λόγος για την Martha Graham, την Αμερικανίδα χορεύτρια και χορογράφο, που εφυήρε μια νέα γλώσσα στην κίνηση και που το όνομά της είναι συνώνυμο με το σύγχρονο χορό. Όπως, άλλωστε, λέγεται συχνά η επιρροή της στο χορό μπορεί να συγκριθεί μόνο με την επιρροή του Πικάσο στη ζωγραφική, του Στραβίνσκι στη μουσική και του Φρανκ Λόιντ Ράιτ στην αρχιτεκτονική.

11 Μαΐου, ημερομηνία γέννησής της και η Google της αφιερώνει το σημερινό της doodle, όπου χορεύτριες σχηματίζουν τα 6 γράμματα της Google με το χαρακτηριστικό τρόπο της Μάρθα Γκράχαμ.

%d bloggers like this: