Οι χορευτές του μπαλέτου εισβάλλουν στους δρόμους της πόλης. Ο φωτογράφος Vihao Pham βγάζει τους χορευτές έξω από τα θέατρα και τις αίθουσες χορού και τους φωτογραφίζει καταμεσής του δρόμου και με φόντο το αστικό τοπίο.
not just another fitness blog
Archives for posts with tag: χορευτής
Όταν τα «Μπαλέτα των Ηλυσίων Πεδίων» του Ρολάν Πετίτ έκαναν την παρθενική του εμφάνιση στο Λονδίνο το 1946, έφεραν στη Βρετανική χορευτική σκηνή την αισθητική και τον ενθουσιασμό που έλειπε μέχρι τότε. Εγκαταλείποντας τη συντηρητική τότε για εκείνον Όπερα του Παρισιού, θα κάνει τις πρώτες του χορογραφίες, “Les Forains” και “Ο Νέος και ο Θάνατος” (1946), ένα έργο μεταπολεμικής υπαρξιακής αγωνίας σε λιμπρέττο του Ζαν Κοκτώ, που αργότερα θα ερμηνεύσουν ο Ρούντολφ Νουρέγιεφ και ο Μιχαήλ Μπαρίσνικοφ. Τότε ήταν που και η πρίμα μπαλαρίνα της Αγγλίας, Μαργκότ Φοντέιν αποφασίζει να πάει το 1949 στη Γαλλία για να δουλέψει με το νεοσύστατο «Παρισινό Μπαλέτο-Ρολάν Πετί».
Ο Ρολάν Πετίτ, που άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 87 ετών, κατάφερνε να δημιουργεί ρόλους που ήταν κομμένοι και ραμμένοι για κάθε χορευτή ξεχωριστά, αναδεικνύοντας άγνωστες μέχρι τότε πτυχές του ταλέντου και της προσωπικότητάς τους. Το ίδιο έκανε και στην περίφημη Κάρμεν του, το 1949, για τον έρωτα-μούσα της ζωής του και σύζυγό του αργότερα Ρενέ ‘Ζιζί’ Ζανμέρ. Στη συνέχεια θα επισκεφτεί το Χόλιγουντ, και θα καταφέρει να εντάξει τις χορογραφίες του σε ταινίες μιούζικαλ, όπως «Χανς Κρίστιαν Αντερσεν» (1952), «The glass slipper», «Daddy long legs», «Anything goes» (1955).
Ακολουθούν συνεργασίες με μπαλέτα σ’ όλο τον κόσμο, από την Κοπεγχάγη και Γιοχάνεσμπουργκ μέχρι το Βασιλικό Μπαλέτο του Λονδίνου και τη Σκάλα του Μιλάνου για να καταλήξει το 1972 επικεφαλής στο Εθνικό Μπαλέτο της Μασσαλίας, εκεί που θα δημιουργήσει το περίφημο Pink Floyd Ballet, ένα υβρίδιο μεταξύ μπαλέτου και ροκ όπερας με τη συνεργασία των ίδιων των Pink Floyd.
Στη Μασσαλία θα δημιουργήσει χορογραφίες που θα μείνουν στην ιστορία του μπαλέτου, όπως «Ντάμα Πίκα», «Λίμνη των Κύκνων», «Σατί», «Αρλεζιάνα», μέχρι το 1998, που θα αποφασίσει να μετακομίσει στη Γενεύη. Από εκεί θα συνεχίζει να δουλεύει, με τελευταία του δημιουργία το «Πυρετός το Σαββατόβραδο», βασισμένο στη μουσική των Bee Gees, που παρουσιάστηκε στη Βαλένθια, το 2008 και θα συνεχίσει να περιοδεύει ανά τον κόσμο μέχρι το τέλος της ζωής του.
Follow @modusvivendi_grΌλο και περισσότερες παραστάσεις βγάζουν κυριολεκτικά τους χορευτές έξω από τα ρούχα τους και εμφανίζουν το ανθρώπινο σώμα γυμνό πάνω στη σκηνή. Όσο εξοικειωμένος και αν είναι ο χορευτής με το σώμα του, είναι πολύ διαφορετικό να είσαι γυμνός μέσα σε μια σάουνα από ότι πάνω στη σκηνή.
Μπορεί οι χορογράφοι να έχουν ισχυρά κίνητρα – πολιτικής, αισθητικής ή ψυχολογικής φύσης – για να εμφανίζουν γυμνό πάνω στη σκηνή, αλλά δεν παύει να ισχύει ότι για μερικούς ανθρώπους και θεατές αυτό που είναι εκφραστικό και όμορφο για κάποιους άλλους είναι αποκρουστικό και ντροπιαστικό.
Un Peu de Tendresse Bordel de Merde! , Φωτογραφία: Dave St-Pierre, Πηγή: Guardian
Πάντοτε το γυμνό στη σκηνή προκαλούσε. Ήδη από το 1725 όταν η μπαλαρίνα Marie Camargo κόντυνε τις φούστες της ως τον αστράγαλο για να αποκτήσει μεγαλύτερη ελευθερία στην κίνηση, πολλοί πηγαίναν στην Όπερα του Παρισιού όχι μόνο για να θαυμάσουν τη χορευτική της δεινότητα, αλλά και να πάρουν μία ματιά από τη γάμπα και το πόδι της.
Όταν η Ισιδώρα Ντάνκαν γύρω στο 1900 άφηνε πίσω της τους κορσέδες, χόρευε ξυπόλυτη και, ίσως, άφηνε να φανεί το γυμνό της στήθος κάτω από τις τουνίκ της, το έκανε για να αφήσει ελεύθερο το σώμα της και να εξυμνήσει το ανθρώπινο πνεύμα, και όχι για να προκαλέσει.
Πολλά, βέβαια, έχουν αλλάξει από τότε, η ελευθερία της έκφρασης το ’60 και η ανάγκη για πρόκληση τη δεκαετία του ’70 έφεραν νέα δεδομένα στη σκηνή. Σήμερα, άλλοι μιλάνε για μια ωμή φυσική οικειότητα μεταξύ χορευτή και κοινού, άλλη για ηδονοβλεπτική διάθεση του θεατή, άλλοι για πραγματική καλλιτεχνική ανάγκη έκφρασης. Ό, τι κι αν ισχύει από τα παραπάνω, εκείνο που είναι απαραίτητο είναι ο καλός φωτισμός.
Follow @modusvivendi_grΤο Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης (ΜIT) έχει αυτό το μήνα τα γενέθλιά του και κλείνει 150 χρόνια διαρκούς αναζήτησης νέων καινοτόμων ιδεών για την επιστήμη, την τεχνολογία, τις κοινωνικές επιστήμες και την τέχνη. Μια τέτοια ιδέα είναι είναι η περφόρμανς Dancing Atoms, που είναι το αποτέλεσμα της συνεργασίας του διάσημου χορευτή Roberto Bolle με μια ομάδα ερευνητών του ΜIT.
Χρησιμοποιώντας ένα τρισδιάστατο σαρωτή, το σώμα του Βolle σκαναρίστηκε και “έγινε ψηφιακό“, δίνοντας τη δυνατότητα στους ερευνητές να μπορούν να το χειρίζονται μέσω ηλεκτρονικού υπολογιστή κατά βούληση. Στη συνέχεια, ο Roberto Bolle χόρεψε με μια μαύρη φόρμα, στην οποία ήταν ενσωματωμένοι 42 αισθητήρες σε σημεία, όπως οι αρθρώσεις του, ενώ κάμερες κινηματογραφούσαν κάθε του κίνηση. Το αποτέλεσματα ήταν να δημιουργηθεί ένα “ψηφιακό ομοίωμα” του χορευτή, που μπορεί να παρουσιαστεί με ποικίλες μορφές, τρισδιάστατα και σε υψηλή ανάλυση, όπως φαίνεται και στο παρακάτω βίντεο:
Follow @modusvivendi_grΜέσα. Έξι ώρες παράσταση χωρίς αρχή, μέση, τέλος. Μπορείς να δεις όσο θέλεις, να καθίσεις όπου θέλεις, να βγεις και να επιστρέψεις όσες φορές θέλεις.
Έτσι αρχίζει το trailer του Μέσα, του νέου έργου του Δημήτρη Παπαϊωάννου, που θα αρχίσει να παρουσιάζεται από τις 13 Απριλίου στο Παλλάς για 20 (μέχρι στιγμής τουλάχιστον) παραστάσεις.
Σε ένα υπνοδωμάτιο σε ένα διαμέρισμα με θέα την Αθήνα, άνθρωποι ξετυλίγουν τις δικές τους απλές, καθημερινές και ιδιωτικές του στιγμές. Οι κινήσεις τους ξεδιπλώνονται και επαναλαμβάνονται σε αμέτρητους συνδυασμούς. Μόνο που στο ΜΕΣΑ το προσωπικό σύμπαν γίνεται δημόσιο. Και ο θεατής καλείται να επισκεπτεί και να κινηθεί μέσα σε αυτό το χώρο. Όπως αναφέρει ο ίδιος ο Δημήτρης Παπαϊωάννου στο πρώτο μέρος της παρακάτω συνέντευξής του, η συνέρευση ερμηνευτών και θεατών είναι αυτή που ορίζει το έργο:
Οι πόρτες του Παλλάς ανοίγουν στις 17:30 και κλείνουν στις 23:30. Όταν μπείτε μέσα η σκηνική δράση έχει ήδη αρχίσει και θα συνεχιστεί και όταν αποχωρήσετε.
Υπάρχουν 3 τύποι εισιτηρίων: το εισιτήριο ημέρας (30 ευρώ), με το οποίο μπορεί κανείς να μπει στο θέατρο μέσα στην ημέρα όποια ώρα επιθυμεί, το εισιτήριο ημέρας/μισή τιμή (15 ευρώ) όπου μπορεί να μπει μόνο σε συγκεκριμένες ώρες της ημέρας και η κάρτα πολλαπλής εισόδου (45 ευρώ) με την οποία μπορεί να «μοιράσει» την παράσταση σε διαφορετικές μέρες και ώρες μέσα στην εβδομάδα που έχει επιλέξει, έχοντας ταυτόχρονα τη δυνατότητα να φέρει μαζί του και ένα φίλο.
Παλλάς, Βουκουρεστίου 5, 13 Απριλίου έως 15 Μαΐου, από Τετάρτη έως Κυριακή
Μπορεί να τον έχετε δει πάνω στη σκηνή να χορεύει δίπλα στη Madonna, αλλά ο Daniel “Cloud” Campos είναι κάτι παραπάνω από χορευτής, είναι ένα δημιουργικό μυαλό που μπορεί να γεμίσει έναν άδειο χώρο με μουσική και χορό.
Πηγή: My Modern Metropolis
Μέχρι και το Σάββατο 2 Απριλίου θα έχετε την ευκαιρία να δείτε την παράσταση «Επτά θανάσιμα αμαρτήματα», όπου η χορογράφος και το κάποτε καλλιτεχνικό έτερον ήμισυ του Δημήτρη Παπαϊωάννου και της Ομάδας Εδάφους, Αγγελική Στελλάτου και ο ταλαντούχος μουσικός Σταύρος Γασπαράτος, με εργαλεία τους η πρώτη την κίνηση και ο δεύτερος τη μουσική, ενώνουν τις δυνάμεις τους για να παρουσιάσουν τη δική τους εκδοχή των θανάσιμων αμαρτημάτων.
Χορευτές και μουσικοί βρίσκονται μαζί ζωντανά στην κεντρική Σκηνή της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών με στόχο την επικοινωνία και την αλληλεπίδραση του ήχου με το σώμα, ώστε να μετατραπεί κι αυτό το τελευταίο σε μουσική.
Σκηνοθεσία-Χορογραφία: Αγγελική Στελλάτου, Μουσική: Σταύρος Γασπαράτος, Σκηνικά: Χριστόφορος Μπρέλλης, Χορευτές: Ιωάννα Αποστόλου, Παναγιώτης Αργυρόπουλος, Ράνια Γλυμίτσα, Τάσος Καραχάλιος, Ρούλα Κουτρουμπέλη, Ίριδα Κυριακοπούλου, Κατερίνα Λιόντου, Σεσίλ Μικρούτσικου, Γιώργος Μποντάρης, Aleksander Qejvanaj, François Renault, Μουσικοί: Αναστάσης Μισυρλής τσέλο, Διονύσης Βερβιτσιώτης βιολί, Θέμις Συμβουλόπουλος κρουστά, Δημήτρης Χουντής σαξόφωνο, Γιώργος Πούλιος, electronics
Έχετε μείνει ένα διάστημα χωρίς άσκηση και σκέφτεστε πώς θα επανέλθετε και πάλι; Μην ανησυχείτε καθόλου, διότι αυτό που λέμε μνήμη του σώματος (muscle memory) υπάρχει.
Για να το θέσουμε πιο απλά: όταν κάνουμε ποδήλατο, χορό, pilates ή όποια άλλη φυσική δραστηριότητα, στην ουσία το σώμα μας καταγράφει στη μνήμη του τις απαραίτητες κινήσεις που χρειάζεται για να εκτελέσουμε άρτια την άσκηση. Όταν κατακτήσει την τεχνική αυτή, η κίνηση γίνεται πια αυτόματα. Για αυτό, άλλωστε, ο χρόνος για να εκτελέσουμε ξανά μια άσκηση μετά από καιρό είναι πολύ λιγότερος από το χρόνο που χρειάστηκε για να τη μάθουμε.
Σύμφωνα με τον καθηγητή στο Τμήμα Κινησιολογίας του Πανεπιστημίου του Κοννέκτικατ William Kraemer, “η μνήμη του σώματος (muscle memory) προέρχεται από την ικανότητά του, όχι να εκτελεί μόνο μια κίνηση, αλλά και να επιδιορθώνει τον κατεστραμμένο μυϊκό ιστό και να τον χτίζει από την αρχή”. Αυτή, άλλωστε, η γνώση είναι που μας επιτρέπει να ανακάμψουμε γρηγορότερα μετά από έναν τραυματισμό, μια χειρουργική επέμβαση ή μετά από την εγκυμοσύνη μας. Για τους χορευτές, αυτό είναι ευκολότερο, καθώς η γνώση για μια χορογραφία είναι καταγεγραμμένη στους μύες και τα οστά τους.
Πώς γίνεται αυτό;
Μόλις εκτελούμε μια κίνηση, αυτόματα κινητοποιούμε τους νεύρωνες στους μύες μας, που με τη σειρά τους στέλνουν μηνύματα στο κεντρικό νευρικό μας σύστημα, έτσι ώστε να γνωρίζει ποιο μυ να κινητοποιήσει στη συνέχεια. Αυτή η συνεχής επικοινωνία του εγκεφάλου μέσω του νευρικού συστήματος που κάνει πολλές από τις κινήσεις μας αυτόματες είναι η μνήμη του σώματός μας.
Όταν ο Maurice Bejart συνάντησε τον Freddie Mercury και τον Gianni Versace
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα έργα του ρεπερτορίου του Μπαλέτου Μπεζάρ της Λωζάννης, το Ballet for Life, θα έχουμε τη δυνατότητα να παρακολουθήσουμε αυτές τις μέρες στην Αθήνα. Με μουσική των Queen και κουστούμια του Gianni Versace, ο Μωρίς Μπεζάρ εμπνέεται για αυτή του τη δημιουργία από τις ζωές του Freddie Mercury και του Jorge Donn, πρώην πρώτου χορευτή του, που πέθαναν και οι δύο από Aids σε νεαρή ηλικία για να συνθέσει ένα μπαλέτο που αναδύει όλο το φάσμα των συναισθημάτων: αγάπη, φόβο, ελπίδα, χιούμορ και απώλεια.
Όπως λέει και ο ίδιος ο Μπεζάρ, το Ballet for Life είναι “ένα μπαλέτο για τη νιότη και την ελπίδα, όσο ανέλπιδα και απαισιόδοξα κι αν είναι τα πράγματα. Παρά τις δυσκολίες, πιστεύω πως «The Show Must Go On», όπως λένε και οι Queen στο διάσημο τραγούδι τους”.
Στο Θέατρο Badminton, 25, 26, 27 & 28 Φεβρουαρίου 2011
Μαύρος κύκνος, η πολυαναμενόμενη ταινία του Ντάρεν Αρονόφσκι (Ρέκβιεμ για ένα όνειρο, Ο παλαιστής) για την ιστορία μιας μπαλαρίνας να ενσαρκώσει το διπλό ρόλο του λευκού και μαυρου κύκνου στην Λίμνη των Κύκνων. Ο περφεξιονισμός του χορευτή, οι διαρκείς πρόβες, η δοκιμασία των αντοχών, οι ίντριγκες, η αυτοκαταστροφή.
Ο Μαύρος Κύκνος είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια ταινία για το μπαλέτο. Είναι η αιώνια πάλη του καλού με το κακό, του λευκού με το μαύρο.
Στους κινηματογράφους από τις 27 Ιανουαρίου.
