Η δύναμη της κίνησης και του χορού σε ένα βίντεο για το Εθνικό Μπαλέτο του Καναδά.
Lost in motion
Σκηνοθεσία: Ben Shirinian
Χορογραφία/Ερμηνεία: Guillaume Côté
not just another fitness blog
Archives for category: dance
Χορευτές του μπαλέτου στο δρόμο είδαμε, χορευτές σε slow motion όμως;
Η Marina Kanno και ο Giacomo Bevilaqua από το Staatsballett του Βερολίνου επιδίδονται σε πιρουέτες και εντυπωσιακά grand jete και οι Simon Iannelli και Johannes Berger τους κινηματογραφούν στα 1000 καρέ ανά δευτερόλεπτο.
Απλά εντυπωσιακοί! Και με το ρεμίξ των Radiohead ‘Everything in Its Right Place’ γίνονται ακόμα εντυπωσιακότεροι…
Thank you, Alex, για το καταπληκτικό αυτό βίντεο!
Drums και μπαλέτο από τον τότε δεκαεξάχρονο Oscar Nilsson
και μάλιστα με τον καλύτερο τρόπο από το νέο αστέρι του Royal Danish Ballet Theatre και το μυστικοπαθή drummer Mathias με το κεφάλι αρκούδας σε ένα βίντεο σκηνοθετημένο από το fashion icon Hedi Slimane.
Απολαύστε το!
Follow @modusvivendi_gr
Like this:
Ένας λευκός κύκνος ακροβάτης ή τι μπορεί να κάνει μια μπαλαρίνα στο μπαλέτο της Λίμνης των Κύκνων;
Εντυπωσιακή!
Μπορεί το μπαλέτο να βγήκε στους δρόμους, αλλά τι γίνεται όταν το μπαλέτο συναντά το σύγχρονο χορό, τις κλακέτες, το break dance, το tango και το hip hop;
Ένα υπέροχο βίντεο, γυρισμένο εξ ολοκλήρου στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού από τον James Bort, που κάλεσε σε οντισιόν μέσω των κοινωνικών δικτύων (Facebook, Twitter, Instagram) χορευτές από διαφορετικές χώρες και διαφορετικών ειδών χορού και ένωσε επτά από αυτούς σε ένα βίντεο αφιερωμένο αποκλειστικά στην τέχνη του χορού, όποια μορφή και αν παίρνει τελικά.
Follow @modusvivendi_grΟι χορευτές του μπαλέτου εισβάλλουν στους δρόμους της πόλης. Ο φωτογράφος Vihao Pham βγάζει τους χορευτές έξω από τα θέατρα και τις αίθουσες χορού και τους φωτογραφίζει καταμεσής του δρόμου και με φόντο το αστικό τοπίο.
Όταν τα «Μπαλέτα των Ηλυσίων Πεδίων» του Ρολάν Πετίτ έκαναν την παρθενική του εμφάνιση στο Λονδίνο το 1946, έφεραν στη Βρετανική χορευτική σκηνή την αισθητική και τον ενθουσιασμό που έλειπε μέχρι τότε. Εγκαταλείποντας τη συντηρητική τότε για εκείνον Όπερα του Παρισιού, θα κάνει τις πρώτες του χορογραφίες, “Les Forains” και “Ο Νέος και ο Θάνατος” (1946), ένα έργο μεταπολεμικής υπαρξιακής αγωνίας σε λιμπρέττο του Ζαν Κοκτώ, που αργότερα θα ερμηνεύσουν ο Ρούντολφ Νουρέγιεφ και ο Μιχαήλ Μπαρίσνικοφ. Τότε ήταν που και η πρίμα μπαλαρίνα της Αγγλίας, Μαργκότ Φοντέιν αποφασίζει να πάει το 1949 στη Γαλλία για να δουλέψει με το νεοσύστατο «Παρισινό Μπαλέτο-Ρολάν Πετί».
Ο Ρολάν Πετίτ, που άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 87 ετών, κατάφερνε να δημιουργεί ρόλους που ήταν κομμένοι και ραμμένοι για κάθε χορευτή ξεχωριστά, αναδεικνύοντας άγνωστες μέχρι τότε πτυχές του ταλέντου και της προσωπικότητάς τους. Το ίδιο έκανε και στην περίφημη Κάρμεν του, το 1949, για τον έρωτα-μούσα της ζωής του και σύζυγό του αργότερα Ρενέ ‘Ζιζί’ Ζανμέρ. Στη συνέχεια θα επισκεφτεί το Χόλιγουντ, και θα καταφέρει να εντάξει τις χορογραφίες του σε ταινίες μιούζικαλ, όπως «Χανς Κρίστιαν Αντερσεν» (1952), «The glass slipper», «Daddy long legs», «Anything goes» (1955).
Ακολουθούν συνεργασίες με μπαλέτα σ’ όλο τον κόσμο, από την Κοπεγχάγη και Γιοχάνεσμπουργκ μέχρι το Βασιλικό Μπαλέτο του Λονδίνου και τη Σκάλα του Μιλάνου για να καταλήξει το 1972 επικεφαλής στο Εθνικό Μπαλέτο της Μασσαλίας, εκεί που θα δημιουργήσει το περίφημο Pink Floyd Ballet, ένα υβρίδιο μεταξύ μπαλέτου και ροκ όπερας με τη συνεργασία των ίδιων των Pink Floyd.
Στη Μασσαλία θα δημιουργήσει χορογραφίες που θα μείνουν στην ιστορία του μπαλέτου, όπως «Ντάμα Πίκα», «Λίμνη των Κύκνων», «Σατί», «Αρλεζιάνα», μέχρι το 1998, που θα αποφασίσει να μετακομίσει στη Γενεύη. Από εκεί θα συνεχίζει να δουλεύει, με τελευταία του δημιουργία το «Πυρετός το Σαββατόβραδο», βασισμένο στη μουσική των Bee Gees, που παρουσιάστηκε στη Βαλένθια, το 2008 και θα συνεχίσει να περιοδεύει ανά τον κόσμο μέχρι το τέλος της ζωής του.
Follow @modusvivendi_grΜετά τις πολυάριθμες παραστάσεις χορού του Ιουνίου, το Φεστιβάλ Αθηνών συναντά τον Ιούλιο με 2 μόνο παραστάσεις χορού, 2 παραστάσεις, όμως, με ιερά τέρατα του σύγχρονου χορού, τον μεγάλο αμερικανό χορογράφο Γουίλιαμ Φορσάιθ και την Συλβί Γκιλλέμ.
Αυτή τη φορά ο Γουίλιαμ Φορσάιθ εμπνέεται από τη μπεκε τική φράση, «Προσπάθησε ξανά. Θα αποτύχεις. Θα αποτύχεις καλύτερα» και παρουσιάζει το έργο «Yes we can’t» με την ομάδα του The Forsythe Company στις 3-5 Ιουλίου, στην Πειραιώς 260.
Ο Φορσάιθ, μαζί με τον Ματς Εκ και τον Γίρζι Κύλιαν, χορογραφούν για τη Συλβί Γκιλλέμ τρεις καινούριες τους δημιουργίες που θα ερμηνεύσει η ίδια στην παράσταση 6000 μίλια μακριά στο Ηρώδειο στις 19 και 20 Ιουλίου. Εξαιρετικής χορευτικής ευφυΐας ερμηνεύτρια και με την εξαιρετική ευκολία να περνάει από το κλασικό στο σύγχρονο και πάλι απέναντι, η Συλβί Γκιλλέμ θα μας αποδείξει για άλλη μια φορά τη χορευτική της δεινότητα και θα κλείσει έτσι το φετινό Φεστιβάλ Αθηνών.
Follow @modusvivendi_grΝαι, το Φεστιβάλ Αθηνών έχει ήδη αρχίσει και καλό είναι να το βάλουμε στο πρόγραμμά μας. Εφόσον βέβαια επιθυμούμε να δούμε τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή στο χορό και στις τέχνες γενικότερα εντός και εκτός Ελλάδος. Και από χορό έχουμε να δούμε πολλά αυτό το μήνα.
Αρχίζουμε με τις ελληνικές παραγωγές: το Σάββατο 10 & 11 Ιουνίου θα παρακολουθήσουμε την Ελπίδα Ορφανίδου στην παράσταση Παπαγάλοι στο Βυθό και το TRIO 7D9 στο Rush – Ένα έργο για τέσσερις χορευτές, ενώ στις 15 & 16/6 θα δούμε τη χορευτική κολλεκτίβα Lemurius, με τους Νίκο Δραγώνα, Γιάννη Μανταφούνη και Κατερίνα Σκιαδά να εναλλάσσονται στους ρόλους χορευτή και χορογράφου στην παράσταση με τίτλο Υπερπαραγωγή.
Η συνέχεια δίνεται με την Zeynep Tanbay, μια σημαντική παρουσία στο χώρο του ανεξάρτητου σύγχρονου χορού στην Τουρκία, που παρουσιάσει στις 17-19/6 την τελευταία της δουλειά Araz.
Τη σκυτάλη μετά παίρνει η Μαγκύ Μαρέν, η σπάνια αυτή περίπτωση του γαλλικού σύγχρονου χορού με 2 παραγωγές: το μπεκετικής έμπνευσης May B, έργο του 1981 που την καθιέρωσε διεθνώς (22-23/6) και την πιο πρόσφατη δημιουργία της Salves (27-29/6). Συνεχίζουμε με την Ομάδα Σύγχρονου Χορού Πέρσας Σταματοπούλου στο Κοίτα με, στις 25-26 Ιουνίου και ο μήνας κλείνει με την κολλεκτίβα The Plant Collective και το Double Take στις 29-30 Ιουνίου.
Καλή μας απόλαυση, λοιπόν!
Follow @modusvivendi_grΌλο και περισσότερες παραστάσεις βγάζουν κυριολεκτικά τους χορευτές έξω από τα ρούχα τους και εμφανίζουν το ανθρώπινο σώμα γυμνό πάνω στη σκηνή. Όσο εξοικειωμένος και αν είναι ο χορευτής με το σώμα του, είναι πολύ διαφορετικό να είσαι γυμνός μέσα σε μια σάουνα από ότι πάνω στη σκηνή.
Μπορεί οι χορογράφοι να έχουν ισχυρά κίνητρα – πολιτικής, αισθητικής ή ψυχολογικής φύσης – για να εμφανίζουν γυμνό πάνω στη σκηνή, αλλά δεν παύει να ισχύει ότι για μερικούς ανθρώπους και θεατές αυτό που είναι εκφραστικό και όμορφο για κάποιους άλλους είναι αποκρουστικό και ντροπιαστικό.
Un Peu de Tendresse Bordel de Merde! , Φωτογραφία: Dave St-Pierre, Πηγή: Guardian
Πάντοτε το γυμνό στη σκηνή προκαλούσε. Ήδη από το 1725 όταν η μπαλαρίνα Marie Camargo κόντυνε τις φούστες της ως τον αστράγαλο για να αποκτήσει μεγαλύτερη ελευθερία στην κίνηση, πολλοί πηγαίναν στην Όπερα του Παρισιού όχι μόνο για να θαυμάσουν τη χορευτική της δεινότητα, αλλά και να πάρουν μία ματιά από τη γάμπα και το πόδι της.
Όταν η Ισιδώρα Ντάνκαν γύρω στο 1900 άφηνε πίσω της τους κορσέδες, χόρευε ξυπόλυτη και, ίσως, άφηνε να φανεί το γυμνό της στήθος κάτω από τις τουνίκ της, το έκανε για να αφήσει ελεύθερο το σώμα της και να εξυμνήσει το ανθρώπινο πνεύμα, και όχι για να προκαλέσει.
Πολλά, βέβαια, έχουν αλλάξει από τότε, η ελευθερία της έκφρασης το ’60 και η ανάγκη για πρόκληση τη δεκαετία του ’70 έφεραν νέα δεδομένα στη σκηνή. Σήμερα, άλλοι μιλάνε για μια ωμή φυσική οικειότητα μεταξύ χορευτή και κοινού, άλλη για ηδονοβλεπτική διάθεση του θεατή, άλλοι για πραγματική καλλιτεχνική ανάγκη έκφρασης. Ό, τι κι αν ισχύει από τα παραπάνω, εκείνο που είναι απαραίτητο είναι ο καλός φωτισμός.
Follow @modusvivendi_grΤο Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης (ΜIT) έχει αυτό το μήνα τα γενέθλιά του και κλείνει 150 χρόνια διαρκούς αναζήτησης νέων καινοτόμων ιδεών για την επιστήμη, την τεχνολογία, τις κοινωνικές επιστήμες και την τέχνη. Μια τέτοια ιδέα είναι είναι η περφόρμανς Dancing Atoms, που είναι το αποτέλεσμα της συνεργασίας του διάσημου χορευτή Roberto Bolle με μια ομάδα ερευνητών του ΜIT.
Χρησιμοποιώντας ένα τρισδιάστατο σαρωτή, το σώμα του Βolle σκαναρίστηκε και “έγινε ψηφιακό“, δίνοντας τη δυνατότητα στους ερευνητές να μπορούν να το χειρίζονται μέσω ηλεκτρονικού υπολογιστή κατά βούληση. Στη συνέχεια, ο Roberto Bolle χόρεψε με μια μαύρη φόρμα, στην οποία ήταν ενσωματωμένοι 42 αισθητήρες σε σημεία, όπως οι αρθρώσεις του, ενώ κάμερες κινηματογραφούσαν κάθε του κίνηση. Το αποτέλεσματα ήταν να δημιουργηθεί ένα “ψηφιακό ομοίωμα” του χορευτή, που μπορεί να παρουσιαστεί με ποικίλες μορφές, τρισδιάστατα και σε υψηλή ανάλυση, όπως φαίνεται και στο παρακάτω βίντεο:
Follow @modusvivendi_grΑν ζούσε σήμερα, θα έκλεινε τα 117 χρόνια ζωής. Ο λόγος για την Martha Graham, την Αμερικανίδα χορεύτρια και χορογράφο, που εφυήρε μια νέα γλώσσα στην κίνηση και που το όνομά της είναι συνώνυμο με το σύγχρονο χορό. Όπως, άλλωστε, λέγεται συχνά η επιρροή της στο χορό μπορεί να συγκριθεί μόνο με την επιρροή του Πικάσο στη ζωγραφική, του Στραβίνσκι στη μουσική και του Φρανκ Λόιντ Ράιτ στην αρχιτεκτονική.
11 Μαΐου, ημερομηνία γέννησής της και η Google της αφιερώνει το σημερινό της doodle, όπου χορεύτριες σχηματίζουν τα 6 γράμματα της Google με το χαρακτηριστικό τρόπο της Μάρθα Γκράχαμ.
Follow @modusvivendi_grLike this:
Πώς θα σας φαινόταν αν αντί να μιλάτε, σχηματίζατε όλες τις απαραίτητες λέξεις με το σώμα σας.
Εντάξει, αν δεν μπορείτε να το κάνετε εσείς, υπάρχει μια νέα εφαρμογή για iPhone και iPad, που μετατρέπει το κείμενο σε χορογραφία. Δηλαδή μπορεί κανείς να πληκτρολογήσει ένα οποιοδήποτε κείμενο, και η εφαρμογή Dance Writer θα μετατρέψει το κείμενο σε μια σειρα από χορογραφημένες πόζες που αναπαριστούν τα γράμματα της αλφαβήτας, στέλνοντας έτσι πρωτότυπα μηνύματα στους φίλους μας.
29 Απριλίου. Παγκόσμια Ημέρα Χορού σήμερα, ημερομηνία γέννησης του Jean-Georges Noverre (1727-1810), δημιουργού του σύγχρονου μπαλέτου, που θεσπίστηκε το 1982 από το Διεθνές Συμβούλιο Χορού της UNESCO.
Με αφορμή την ημέρα αυτή και μότο τη φράση της Pina Bausch «δεν μ’ ενδιαφέρει πώς κινούνται οι άνθρωποι, αλλά αυτό που τους (συν) κινεί», το Ινστιτούτο Γκαίτε παρουσιάζει ένα αφιέρωμα με τρεις ταινίες για την μεγαλύτερη, ίσως, χορογράφο των τελευταίων ετών, δύο χρόνια περίπου μετά το θάνατό της. Η πρώτη είναι το ντοκιμαντέρ Αναζητώντας το χορό – Το διαφορετικό Θέατρο της Pina Bausch της Patricia Corboud, και οι άλλες δύο είναι οι εμβληματικές παραστάσεις του Χοροθέατρου του Βούπερταλ, Café Müller και Η Ιεροτελεστία της Άνοιξης, σε σκηνοθεσία της ίδιας.
Μην ξεχάσετε, επίσης, να δείτε την ταινία του Βιμ Βέντερς, αφιερωμένη στην Pina Bausch, ‘Pina’ που προβάλλεται ήδη στις κινηματογραφικές αίθουσες.
Ινστιτούτο Γκαίτε, Τρίτη 3 Μαίου 2011, 20:30, τηλ: 210 3661 000, είσοδος ελεύθερη
